Yes Man

Vizyon Tarihi: 19 Aralık 2008

Süre: 1s 44dk

Yönetmen: Peyton Reed

Oyuncular: Jim Carrey, Zooey Deschanel, Bradley Cooper, John Michael Higgins, Rhys Darby

Tür: Komedi, Romantik

Ülke: Amerika Birleşik Devletleri

Yorum:

Hikâye, hayatını rutinler ve kaçınmalar üzerine kurmuş Carl Allen’ın (Jim Carrey) basit görünen ama sonuçları giderek büyüyen bir kararı üzerinden şekillendirilmiş. Boşanmasının ardından içine kapanan, arkadaşlarından uzaklaşan ve neredeyse her sosyal ihtimale otomatik olarak “hayır” diyen Carl, eski bir arkadaşının önerisiyle kişisel gelişim seminerine katılır. Burada tanıştığı guru Terrence Bundley’nin etkisiyle hayatına gelen her fırsata “evet” deme sözü verir. Film, bu kararın önce komik ve absürt sonuçlarını gösterirken, zamanla karakterin gerçekten değişip değişmediğini sorgulayan bir ilişki hikâyesine dönüşüyor. Allison (Zooey Deschanel) ile tanışması da bu dönüşümün en görünür parçası haline geliyor.

Filmin anlatı yapısı oldukça net ve klasik bir gelişim çizgisi izliyor. Başlangıçta Carl’ın tekdüze ve pasif hayatı seyirciye gösteriliyor, ardından “evet” felsefesiyle hızlanan olaylar zinciri devreye giriyor. İş hayatında terfi ihtimali, yeni arkadaşlıklar, spontane yolculuklar ve beklenmedik hobiler bu değişimin parçaları olarak sunuluyor. Ancak senaryo, değişim fikrini yalnızca komedi üretmek için kullanmıyor; zamanla Carl’ın samimiyet ile zorunluluk arasındaki farkı anlamasını da merkeze alıyor. Özellikle filmin ikinci yarısında “her şeye evet demek” ile gerçekten doğru seçimler yapmak arasındaki çizgi daha belirgin hale geliyor. Buna rağmen dramatik yapı oldukça öngörülebilir ilerliyor (da böyle ilerlemesi illa bir sorun var demek değil).

Görsel açıdan film, modern şehir komedisinin sade ve işlevsel estetiğini sürdürüyor. Los Angeles sokakları, banka ofisleri, havaalanları ve konser mekânları hikâyenin ana alanlarını oluşturuyor. Kamera kullanımı çoğunlukla oyuncu merkezli ve ritim odaklı; Jim Carrey’nin fiziksel komedisini destekleyecek şekilde planlanmış. Özellikle ani kararların ve absürt olayların yaşandığı sahnelerde kurgu daha hızlı ilerliyor. Görsel anlamda büyük bir stil arayışı olmasa da, filmin enerjisini taşıyacak akıcı bir yapı kurulmuş.

Oyunculuk performanslarında Jim Carrey filmin merkezini tamamen elinde tutuyor. Carl karakterinin başlangıçtaki donuk ve isteksiz halinden, giderek daha açık ve hareketli bir insana dönüşmesini fiziksel jestleri ve ritmik komedi anlayışıyla görünür hale getiriyor. Ancak bu performansın bazı anlarda karakter derinliğini ikinci plana ittiği de söylenebilir; özellikle dramatik sahnelerde mizahi persona baskın kalabiliyor. Zooey Deschanel, Allison rolünde daha doğal ve sakin bir karşı denge oluşturuyor; karakterin spontane yapısı ile Carl’ın kontrollü hayatı arasındaki fark iyi işliyor. Bradley Cooper kısa ama etkili bir rolde daha düzenli ve “başarılı” hayatın temsilcisi gibi dururken, yan karakterler filmin komedi ritmini destekleyen işlevsel katkılar sunuyor.

Müzik kullanımı filmin enerjisini belirleyen önemli unsurlardan biri. Özellikle Eels grubunun parçaları ve Zooey Deschanel’in de içinde bulunduğu Munchausen by Proxy performansları dikkat çekiyor. “Sound of Fear”, “Sweet Ballad” ve “Yes Man” atmosferine eşlik eden indie-pop tonları, karakterin değişen ruh halini destekliyor. Ayrıca Lyle Workman’ın bestelediği fon müzikleri komedi ile romantik ton arasında dengeli bir geçiş sağlıyor. Soundtrack albümü “Yes Man (Original Motion Picture Soundtrack)” adıyla Spotify'da bulunabiliyor (dinlemek için: https://open.spotify.com/intl-tr/album/49HU8pVQL877ylN8nap9CQ). Filmde kullanılan performanslara YouTube üzerinden de ulaşmak mümkün.

Film, tematik olarak konfor alanı, kişisel dönüşüm ve sosyal izolasyon üzerine kurulmuş. Carl’ın sürekli reddeden bir karakterden hayatın risklerini kabul eden birine dönüşmesi, yalnızca bireysel bir yeniden yapılanma süreci değil; aynı zamanda  romantik bir gelişim olarak ele alınıyor. Ancak film bu temaları felsefi bir derinlikten çok popüler ve erişilebilir bir anlatı içinde işliyor. Bazı romantik ve yetişkin temalar ile hafif argo dil nedeniyle film 13 yaş ve üzeri izleyiciler için uygun (valla biz de IMDb'nin yalancısıyız).

“Yes Man”, büyük ölçüde tahmin edilebilir bir romantik komedi yapısına sahip olsa da, Jim Carrey’nin enerjisi ve merkez fikrinin sadeliği sayesinde izlenebilirliğini koruyan bir yapım. Hikâye zaman zaman fazla güvenli tercihler yapıyor ve dramatik risk almaktan kaçınıyor; buna rağmen eğlenceli ritmi ve pozitif tonu filmi ayakta tutuyor. Özellikle hayatındaki durağanlıktan sıkılmış karakterleri izlemeyi sevenler için süper bir film. Sunduğu hafif ama samimi seyir deneyimiyle bizigayet tatmin etti. Herkese iyi seyirler…