Nick and Norah's Infinite Playlist
Vizyon Tarihi: 3 Ekim 2008
Süre: 1s 30dk
Yönetmen: Peter Sollett
Oyuncular: Michael Cera, Kat Dennings, Alexis Dziena, Ari Graynor, Aaron Yoo, Jay Baruchel
Tür: Romantik Komedi, Gençlik
Ülke: ABD
Yorum:
Peter Sollett’in yönettiği film, New York’ta bir gece boyunca yaşanan beklenmedik bir macerayı takip ediyor. Nick O’Leary (Michael Cera), eski sevgilisi Tris’in (Alexis Dziena) mix CD’sini dinleyip acı çekmeye devam ederken, Norah Silverberg (Kat Dennings) Tris’in sarhoş arkadaşı Caroline’i (Ari Graynor) bulmak için Nick’ten beş dakika sahte erkek arkadaş olmasını ister. İkili, en sevdikleri indie grubu Where’s Fluffy’nin gizli konserini ararken Manhattan sokaklarında dolaşır; bu arayış sırasında hem birbirlerini hem de kendi duygusal çıkmazlarını keşfederler. Hikâye tek bir geceye sıkışsa da, yan karakterler ve kesişen yollar şehrin kaotik enerjisini ve gençlik arayışlarını katman katman genişletiyor.
Filmin görsel dili, gece New York’unun neon ışıklarını, dar sokaklarını ve indie kulüplerini yakalayan samimi bir gerçekçilik üzerine kurulu. Renk paleti başta loş ve mavi-gri tonlarla açılırken konser ve parti sahnelerinde daha canlı ve renkli bir atmosfere kayıyor. Işık kullanımı büyük ölçüde doğal sokak aydınlatmaları ve kulüp spotlarına dayalı; bu kısıtlı aydınlatma hem romantik hem de biraz kirli bir gece hissi yaratıyor. Kamera hareketleri akıcı ve gözlemci; uzun takip çekimleri ikilinin yürüyüşlerini takip ederken, dar kadrajlar yüz ifadelerine odaklanıyor. Bu yaklaşım filmin gençlik enerjisini koruyor.
Michael Cera’nın Nick rolündeki performansı alışıldık utangaç ve duygusal tipini yine bize gösteriyor; mix CD’ler ve eski sevgili takıntısı üzerinden karakterin kırılganlığını aktarıyor fakat bu tanıdık oyunculuk tarzının yenilikçi olmaktan uzak kaldığını da görmemek için gözlerine mil çekilen Kara Murat olmak lazım. Kat Dennings’in Norah’ı ise daha keskin ve kendine güvenen bir enerji getiriyor ancak o karakterin de duygusal geçişleri yer yer yüzeysel kalıyor. Alexis Dziena ve Ari Graynor gibi yan roller kısa sahnelerde etkili katkı sağlıyor fakat genel kadro, senaryonun gece macerası ağırlıklı yapısında zaman zaman sınırlı derinlik sunuyor ve bazı performanslar komedi ile duygusal dengeyi tam yakalayamıyor.
Müzik kullanımı filmin kalbi niteliğinde; indie rock ve alternatif parçalar gece boyunca hikayeyi taşıyor. Vampire Weekend’in “Ottoman”, Bishop Allen’ın “Middle Management”, Devendra Banhart’ın “Lover” ve Chris Bell’in “Speed of Sound” gibi şarkıları konser ve yürüyüş sahnelerinde öne çıkıyor. Tüm soundtrack Spotify’da “Nick & Norah’s Infinite Playlist (2008) - OST Original Soundtrack Complete” albümü olarak mevcut (Albümü dinlemek için: https://open.spotify.com/playlist/7B3cmGPZ7IfL2wylHtbyns).
Filmin temaları, gençlikte dostluk ve aşk arayışı, eski ilişkilerden kurtulma, kimlik sorgulaması ve New York’un gece enerjisi etrafında şekilleniyor. Nick ve Norah’ın bir gecelik macerası, tesadüflerin ve müzik zevkinin insanları nasıl birbirine bağlayabileceğini samimi bir dille ele alırken, indie rock kültürü üzerinden gençlik altkültürlerini hafifçe yansıtıyor. Amerikan standartlarına göre bu film 13 yaş altı izleyiciler için uygun değil.
“Nick and Norah's Infinite Playlist”, görsel anlamda iddialı bir yapım olmasa da, New York'un gece atmosferi ve müzik odaklı anlatımıyla izlemeye değer bir film. Teknik olarak sade tutulmuş olsa da bu sadelik filmin samimi ve enerjik ruhunu belirginleştiriyor. Özellikle gençlik, müzik ve tesadüfi bağlantılar üzerine düşünmek isteyenler için anlamlı anlar sunsa da bazı seyirciler için tempo ve hikaye derinliği açısından sınırlı kalabiliyor. İzlediğim süreyi zaman kaybı olarak görmüyorum. Herkese iyi seyirler…
Yönetmen: Peter Sollett
Oyuncular: Michael Cera, Kat Dennings, Alexis Dziena, Ari Graynor, Aaron Yoo, Jay Baruchel
Tür: Romantik Komedi, Gençlik
Ülke: ABD
Yorum:
Peter Sollett’in yönettiği film, New York’ta bir gece boyunca yaşanan beklenmedik bir macerayı takip ediyor. Nick O’Leary (Michael Cera), eski sevgilisi Tris’in (Alexis Dziena) mix CD’sini dinleyip acı çekmeye devam ederken, Norah Silverberg (Kat Dennings) Tris’in sarhoş arkadaşı Caroline’i (Ari Graynor) bulmak için Nick’ten beş dakika sahte erkek arkadaş olmasını ister. İkili, en sevdikleri indie grubu Where’s Fluffy’nin gizli konserini ararken Manhattan sokaklarında dolaşır; bu arayış sırasında hem birbirlerini hem de kendi duygusal çıkmazlarını keşfederler. Hikâye tek bir geceye sıkışsa da, yan karakterler ve kesişen yollar şehrin kaotik enerjisini ve gençlik arayışlarını katman katman genişletiyor.
Filmin görsel dili, gece New York’unun neon ışıklarını, dar sokaklarını ve indie kulüplerini yakalayan samimi bir gerçekçilik üzerine kurulu. Renk paleti başta loş ve mavi-gri tonlarla açılırken konser ve parti sahnelerinde daha canlı ve renkli bir atmosfere kayıyor. Işık kullanımı büyük ölçüde doğal sokak aydınlatmaları ve kulüp spotlarına dayalı; bu kısıtlı aydınlatma hem romantik hem de biraz kirli bir gece hissi yaratıyor. Kamera hareketleri akıcı ve gözlemci; uzun takip çekimleri ikilinin yürüyüşlerini takip ederken, dar kadrajlar yüz ifadelerine odaklanıyor. Bu yaklaşım filmin gençlik enerjisini koruyor.
Michael Cera’nın Nick rolündeki performansı alışıldık utangaç ve duygusal tipini yine bize gösteriyor; mix CD’ler ve eski sevgili takıntısı üzerinden karakterin kırılganlığını aktarıyor fakat bu tanıdık oyunculuk tarzının yenilikçi olmaktan uzak kaldığını da görmemek için gözlerine mil çekilen Kara Murat olmak lazım. Kat Dennings’in Norah’ı ise daha keskin ve kendine güvenen bir enerji getiriyor ancak o karakterin de duygusal geçişleri yer yer yüzeysel kalıyor. Alexis Dziena ve Ari Graynor gibi yan roller kısa sahnelerde etkili katkı sağlıyor fakat genel kadro, senaryonun gece macerası ağırlıklı yapısında zaman zaman sınırlı derinlik sunuyor ve bazı performanslar komedi ile duygusal dengeyi tam yakalayamıyor.
Müzik kullanımı filmin kalbi niteliğinde; indie rock ve alternatif parçalar gece boyunca hikayeyi taşıyor. Vampire Weekend’in “Ottoman”, Bishop Allen’ın “Middle Management”, Devendra Banhart’ın “Lover” ve Chris Bell’in “Speed of Sound” gibi şarkıları konser ve yürüyüş sahnelerinde öne çıkıyor. Tüm soundtrack Spotify’da “Nick & Norah’s Infinite Playlist (2008) - OST Original Soundtrack Complete” albümü olarak mevcut (Albümü dinlemek için: https://open.spotify.com/playlist/7B3cmGPZ7IfL2wylHtbyns).
Filmin temaları, gençlikte dostluk ve aşk arayışı, eski ilişkilerden kurtulma, kimlik sorgulaması ve New York’un gece enerjisi etrafında şekilleniyor. Nick ve Norah’ın bir gecelik macerası, tesadüflerin ve müzik zevkinin insanları nasıl birbirine bağlayabileceğini samimi bir dille ele alırken, indie rock kültürü üzerinden gençlik altkültürlerini hafifçe yansıtıyor. Amerikan standartlarına göre bu film 13 yaş altı izleyiciler için uygun değil.
“Nick and Norah's Infinite Playlist”, görsel anlamda iddialı bir yapım olmasa da, New York'un gece atmosferi ve müzik odaklı anlatımıyla izlemeye değer bir film. Teknik olarak sade tutulmuş olsa da bu sadelik filmin samimi ve enerjik ruhunu belirginleştiriyor. Özellikle gençlik, müzik ve tesadüfi bağlantılar üzerine düşünmek isteyenler için anlamlı anlar sunsa da bazı seyirciler için tempo ve hikaye derinliği açısından sınırlı kalabiliyor. İzlediğim süreyi zaman kaybı olarak görmüyorum. Herkese iyi seyirler…
Yorumlar
Yorum Gönder