Anatomie d'une chute (Anatomy of a Fall)

Vizyon Tarihi: 23 Mayıs 2023

Süre: 2s 31dk

Yönetmen: Justine Triet

Oyuncular: Sandra Hüller, Swann Arlaud, Milo Machado-Graner, Samuel Theis, Antoine Reinartz

Tür: Dram

Ülke: Fransa

Yorum:

Justine Triet’in yönettiği film, Grenoble yakınlarındaki karlı dağ evinde yaşayan yazar Sandra Voyter’ın (Sandra Hüller) kocası Samuel’in (Samuel Theis) balkondan düşerek ölmesiyle başlayan uzun ve karmaşık bir soruşturma ile mahkeme sürecini anlatıyor. Olayın tek görgü tanığı, çiftin 11 yaşındaki yarı görme engelli oğlu Daniel’dir (Milo Machado-Graner). Savunma avukatı Vincent (Swann Arlaud) ile savcının (Antoine Reinartz) karşı karşıya geldiği duruşmalar, evliliklerindeki gerilimleri, Samuel’in depresyonunu, Sandra’nın yazar kimliğini ve olası cinayet ihtimalini adım adım masaya yatırıyor. Hikâye, mahkeme salonu ile geçmiş anıları paralel kurgulayarak gerçeğin ne kadar belirsiz ve çok katmanlı olabileceğini sorguluyor.

Filmin görsel dili, kapalı mekanlara ve uzun diyaloglara dayalı bir gerçekçilik üzerine kurulu. Renk paleti ağırlıklı olarak soğuk gri ve mavi tonlarda ilerliyor; dağ evinin sıcak renkli odaları, mahkeme salonunun steril aydınlatması ve karlı dış mekanlar filme hâkim. Işık kullanımı doğal ve sınırlı; pencere sızmaları ve floresan lambalar sert gölgeler yaratırken, bu yaklaşım filmin klostrofobik ve mesafeli havasını güçlendiriyor. Kamera hareketleri genellikle sabit ve uzun planlardan oluşuyor; diyalog sahnelerinde yakın kadrajlar karakterlerin yüz ifadelerini ön plana çıkarıyor. Bu sakin ve gözlemci üslup gerilimi yavaş yavaş sıkıştırıyor ancak 151 dakikalık süresi boyunca bu gerilim bir türlü patlamıyor; en sevmediğim film cinsi: Deşarj olmayan gerilim yaratan film.  Öyle olunca da film gereksiz uzatılmış hissi veriyor.
Sandra Hüller’in Sandra rolündeki performansı filmin en belirgin unsurlarından biri; karakterin soğuk, mantıklı ve savunmacı tavrını tutarlı bir şekilde taşıyor, ancak bu içe dönük ve kontrollü oyunculuk bazı anlarda duygusal mesafe yaratıp seyirciyi yeterince içine çekemeyebiliyor (ben filme zerre gömülemedim zaten). Milo Machado-Graner’in Daniel’i, tanıklık ikilemini inandırıcı kılıyor ama yaşı ve rolün ağırlığı nedeniyle zaman zaman zorlanıyor. Swann Arlaud’un avukatı daha geleneksel bir destek rolünde kalırken, genel kadro senaryonun diyalog ağırlıklı yapısına uyum sağlıyor. Oyunculuklar teknik olarak sağlam olsa da, filmin uzunluğu ve tekrar eden mahkeme sahneleriyle birleşince bazı performanslar tekdüze ve yorucu hale geliyor.
Müzik kullanımı, filmin gerilimini ve duygusal katmanlarını destekleyen ölçülü bir yaklaşımla ilerliyor. Benoît Daniel’in orijinal besteleri, yumuşak piyano ve atmosferik temalarla mahkeme sahnelerinde gerilimi yavaşça yükseltiyor. En dikkat çeken unsur ise Ludwig van Beethoven’ın “Piano Sonata No. 17 ‘Tempest’”; Samuel’in ses kaydında çaldığı bu parça mahkemede delil olarak kullanılıyor ve filmin merkezî bir unsuru haline geliyor. Tüm film müziği (iki parça) Spotify’da mevcut (Albümü dinlemek için: https://open.spotify.com/album/1NB0OhXSZpxJDKZJq5tw8o). Müzik hikâyeyi derinleştirmekten çok, gerçeğin belirsizliğini ve karakterlerin iç çatışmasını tamamlamak için kullanılmış.
Filmin temaları, gerçeğin göreceliliği, evlilikteki güç dengesi, yas, annelik ve sanatın ticarileşmesi etrafında dönüyor. Mahkeme süreci Sandra’nın yazar kimliğiyle kişisel hayatının iç içe geçtiği bir sorgulamaya dönüşürken, oğul Daniel’in tanıklığı ahlaki ikilemi merkeze alıyor. Duygusal şiddet sahneleri yoğun olduğu için film 18 yaş altı izleyiciler için uygun değil.
“Anatomie d'une chute”, görsel anlamda iddialı bir yapım olmasa da, senaryosunun katmanlı yapısı ve uzun diyaloglarının yarattığı gerilimle dikkat çeken bir film. Ancak birçok seyirci için 2,5 saate yakın süresi ve yavaş temposu nedeniyle sıkıcı ve gereksiz uzatılmış hissettirebiliyor; mahkeme sahnelerinin tekrar eden niteliği ve belirsiz sonu, filmi bazı izleyiciler için sabır testi haline getirebilir (bazı izleyiciler=ben). Teknik olarak sade ve gözlemci bir üslupta ilerlemesi, filmin gerçeklik ve algı sorgusunu belirginleştirse de bu sadelik uzunluğuyla birleşince yorucu olabiliyor. Özellikle mahkeme dramı ve gerçeğin belirsizliği üzerine düşünmek isteyenler için ilgi çekici olabilir, fakat hızlı tempo arayanlar için zorlayıcı bir yapım. Oscar adayı olmasa hayatta izlemezdim ama dayanamadım işte. Herkese iyi seyirler…