Ted

Vizyon Tarihi: 29 Haziran 2012

Süre: 1s 46dk

Yönetmen: Seth MacFarlane

Oyuncular: Mark Wahlberg, Mila Kunis, Seth MacFarlane, Joel McHale

Tür: Komedi, Fantastik

Ülke: Amerika Birleşik Devletleri

Yorum:

John Bennett’ın (Mark Wahlberg) yalnızlığını gidermek için dilediği çocukluk dileğinin gerçek olmasıyla oyuncak ayı Ted canlanır ve olaylar başlar. Ted (Seth MacFarlane) kısa sürede bir medya fenomenine dönüşse de yıllar geçtikçe bu mucizevi durum sıradanlaşır ve John’un yetişkin hayatındaki sorunların merkezine yerleşir. Film, John’un uzun süredir birlikte olduğu Lori (Mila Kunis) ile ilişkisi ile Ted’e olan bağı arasında sıkışmasını temel çatışma olarak kuruyor. Bu yapı, hikayenin absürt fantastik tarafını sürdürürken, diğer yandan yetişkinlik, sorumluluk ve duygusal bağımlılık gibi temaların işlenmesiyle çeşitlilik kazanıyor. Filmin en absürt tarafı Ted'in ülkede (ve dolayısıyla dünyada) neredeyse bir vatandaş gibi kabul görmesi.

Anlatı, fantastik girişten sonra ağırlığını karakter ilişkilerine veriyor. John ile Ted arasındaki dostluk, başlangıçta nostaljik ve eğlenceli bir bağ olarak sunulsa da ilerleyen bölümlerde bir çıkmaza düşüyor. Diyalogların büyük kısmı doğrudan ve zaman zaman provokatif bir mizah anlayışına dayanıyor; bu yaklaşım da filmin temposunu canlı tutmaya yetiyor. Komedi filmi izlediğinizi bildiğiniz için her şey normal gelmeye başlıyor zaten.

Görsel açıdan film, gerçek dünya ile dijital bir karakterin entegrasyonuna dayanıyor. Ted’in fiziksel varlığı, CGI kullanımıyla inandırıcı bir şekilde oluşturulmuş ve canlı oyuncularla etkileşimi genel olarak sorunsuz verilmiş. Mekân kullanımı çoğunlukla iç alanlar ve şehir yaşamı etrafında şekilleniyor, sonuçta bir uzay filmi değil yani, nerede geçebilirdi ki film. Kamera kullanımı sade ve işlevsel; mizahın zamanlamasını bozmayacak bir kurgu anlayışını benimsemişler. Sırıtan bir şey yok yani.

Oyunculuk performansları, filmin tonunu belirleyen temel unsurlardan biri. Mark Wahlberg, John karakterinde yer yer pasif kalan bir profil çizse de karakterin kararsızlığını ve bağımlılığını yeterli ölçüde yansıtıyor (tespit gibi tespit be). Mila Kunis, daha dengeli ve gerçekçi bir performans sergileyerek anlatının duygusal ağırlığını taşıyor (zaten duygusal ağırlığı da hep kadınlar taşıyor nedense); karakterin sabrı ve giderek artan hayal kırıklığı ikna edici biçimde aktarılıyor. Seth MacFarlane’in seslendirdiği Ted filmin merkezinde yer alıyor (filmin adı Ted, daha nerede olabilir ki); karakterin mizahi dili, küfürlü ve sınırları zorlayan üslubuyla belirginleşiyor. Ancak bu yoğun mizah dili, bazı izleyiciler için tekrar hissi yaratabilir. Yan rollerde Joel McHale gibi isimler, daha çok anlatıyı ilerleten işlevsel karakterler olarak kalıyor.

Müzik kullanımı, filmin hem komedi hem de duygusal tonuna eşlik eden çeşitli parçalardan oluşuyor. Besteci Walter Murphy tarafından hazırlanan orijinal müzikler, klasik orkestral unsurları mizahi bir çerçevede kullanıyor. Bunun yanı sıra filmde Norah Jones’un seslendirdiği “Everybody Needs a Best Friend” parçası öne çıkıyor. Soundtrack albümü “Ted: Original Motion Picture Soundtrack” adıyla Spotify'da yer alıyor (dinlemek için: https://open.spotify.com/intl-tr/album/0vX2mA7TRjgm5Gk5M7AUhb). Müzik, özellikle duygusal sahnelerde tonu yumuşatırken, komedi anlarında geri planda tutulmuş.

Film, tematik olarak büyümeyi reddetme, arkadaşlık bağımlılığı ve yetişkin ilişkilerinin gerektirdiği sorumluluklar üzerine odaklanıyor. John’un Ted ile olan ilişkisi, çocuklukla kurulan bağın koparılamaması üzerinden okunabilir; bu bağ, karakterin romantik ilişkisini doğrudan etkiliyor. Ancak film, bu temaları derinlemesine irdelemekten çok, mizahın sunduğu alan içinde işliyor. Yoğun küfür, cinsel içerik ve uyuşturucu kullanımı gibi unsurlar nedeniyle film 18 yaş ve üzeri izleyiciler için uygun.

“Ted”, alışılmadık bir fikri geniş kitlelere hitap edecek bir komedi formuna dönüştürmeyi başaran, ancak dramatik derinlik açısından sınırlı bir yapım. Mizah anlayışı keskin ve yer yer tekrar eden bir yapı sunsa da, karakterler arasındaki dinamik filmi izlenebilir kılıyor. Özellikle ana fikrin gündelik hayat içine yerleştirilme biçimi dikkat çekici; buna karşın anlatının bazı bölümlerinde tempo kaybı hissedilebiliyor. İzlediğimiz süreye değdi açıkçası. Herkese iyi seyirler…