Gündüz Apollon Gece Athena
Vizyon Tarihi: 26 Eylül 2025
Süre: 1s 45dk
Yönetmen: Emine Yıldırım
Oyuncular: Ezgi Çelik, Barış Gönenen, Selen Uçer, Gizem Bilgen, Lale Mansur
Tür: Dram
Ülke: Türkiye
Yorum:
Emine Yıldırım’ın ilk uzun metraj filmi “Gündüz Apollon Gece Athena”, tek bir hikâyeye odaklanan, derin ve duygusal bir dram. Film, yetimhanede büyüyen Defne’nin (Ezgi Çelik) hayaletlerle iletişim kurabilme yeteneğini merkeze alıyor. Annesinin (Lale Mansur) bıraktığı tek miras olan bir fotoğraf, Defne’yi antik bir kente ve oradaki bir ağaca götüren bir yolculuğa çıkarır. Bu yolculuk, komünist Hüseyin (Barış Gönenen), pavyon şarkıcısı Nazife (Selen Uçer) ve tapınak rahibesi Antik (Gizem Bilgen) gibi karakterlerle kesişerek, Türkiye’nin bastırılmış travmalarına açılan bir hafıza yolculuğuna dönüşüyor. Film, ensemble bir kadroyla ilerliyor; Defne hikâyenin merkezi olsa da, diğer karakterler anlatıya eşit katkı sağlıyor. Bu yapı, filmin politik ve duygusal derinliğini artırıyor ve seyirciyi Anadolu’nun acılı belleğine çekiyor (en azından bunu deniyor).
Filmin görsel estetiği, antik kent ve Anadolu coğrafyasını hikâyenin bir parçası haline getirmeyi hedeflemiş. İlk sahneler, soluk ve melankolik tonlarla başlarken, Defne’nin yolculuğu ilerledikçe daha sıcak ve pastel renklere geçiş yapıyor. Kamera hareketleri, filmin orijinal üslubunu yansıtmada başarılı; uzun plan sekansları ve sabit kadrajlar, hikâyenin ağır temposuna uygun bir atmosfer yaratıyor, ancak bazı sahnelerde gereksiz yere uzun tutulan boş doğa çekimleri (ağaç dalları, hışırdayan yapraklar) seyirciyi hikâyeden koparabiliyor. Bu uzun sekanslar, yönetmenin festival estetiğine olan bağlılığını hissettirse de, seyir deneyimini yer yer zorlaştırıyor ve konsantrasyon kaybına sebep olabiliyor (açıkçası bu sekansları görmekten sıtkım sıyrıldı artık benim).
Oyunculuklar, filmin belkemiği. Ezgi Çelik, Defne rolünde mesafeli bir performans sergiliyor, harika bir oyunculuk performansı beklemeyin; finale doğru karakterin komik ve güçlü yönlerinin açığa çıkması, hikâyenin duygusal yayınıyla uyumlu olmuş. Barış Gönenen’in Hüseyin’i, mizahi ama yürek burkan bir portre çiziyor; politik şiddetin mağdurlarını temsil ederken seyirciyi derinden etkiliyor; ben en çok onunla bağ kurdum. Selen Uçer, Nazife rolünde muazzam; kocasını öldürmek zorunda kalan ve bebeğiyle irtibatı kaybeden bir kadının acısını hem bireysel hem kolektif boyutta yansıtıyor. Gizem Bilgen’in Antik’i ise konuşmadan, sadece mimikleriyle yüzyılların acısını aktarıyor, bu da filmin en zorlayıcı ama etkileyici performanslarından biri. İlk sahnelerdeki bazı diyaloglar, özellikle Defne’nin hayaletlerle ilk karşılaşmalarında, biraz yapay durabiliyor ve “acaba bir tiyatro oyunu mu izliyorum” hissi uyandırıyor. Ancak, hikâye ilerledikçe bu his, filmin yoğun atmosferiyle dağılıyor.
Müzik kullanımı, filmin minimalist ruhuna uygun olarak oldukça sınırlı. Hikâyeyi desteklemekten çok, arka planda duygusal bir atmosfer yaratıyor. Özellikle Nazife’nin hikâyesinde çalan “Benim Sadık Yârim Kara Topraktır” türküsü, Anadolu’nun tarihsel ve mitolojik bağlarını vurguluyor (Şarkının filmdeki versiyonunu dinlemek için: http://instagram.com/reel/DOv-ARwjB1w/). Ancak, müzik hikâyenin ruh halini tamamlamayı başarmış.
Filmin temaları, hafıza, yas, politik travmalar, kadınların tarihsel acıları ve aidiyet arayışı etrafında dönüyor. Defne’nin ağaç arayışı, sadece kişisel bir yas değil, Anadolu’nun kolektif belleğini de yansıtıyor. Cinsellik, Nazife’nin hikâyesinde dolaylı olarak işlense de baskın bir tema değil. Film her yaştan izleyiciye uygun.
“Gündüz Apollon Gece Athena”, görsel anlamda bekleneni tam karşılamasa da, güçlü senaryosu ve Türkiye’nin travmatik geçmişine dair cesur anlatımıyla izlemeye değer bir film. Teknik eksiklikler, özellikle gereksiz uzun doğa çekimleri, seyir deneyimini yer yer zorlaştırsa da, filmin duygusal derinliği ve verdiği mesajlar bu kusurlarını örtüyor. Türk sinemasında politik hafıza ve travma sineması örneklerine ilgi duyanlar için iyi bir deneyim. Herkese iyi seyirler…
Oyuncular: Ezgi Çelik, Barış Gönenen, Selen Uçer, Gizem Bilgen, Lale Mansur
Tür: Dram
Ülke: Türkiye
Yorum:
Emine Yıldırım’ın ilk uzun metraj filmi “Gündüz Apollon Gece Athena”, tek bir hikâyeye odaklanan, derin ve duygusal bir dram. Film, yetimhanede büyüyen Defne’nin (Ezgi Çelik) hayaletlerle iletişim kurabilme yeteneğini merkeze alıyor. Annesinin (Lale Mansur) bıraktığı tek miras olan bir fotoğraf, Defne’yi antik bir kente ve oradaki bir ağaca götüren bir yolculuğa çıkarır. Bu yolculuk, komünist Hüseyin (Barış Gönenen), pavyon şarkıcısı Nazife (Selen Uçer) ve tapınak rahibesi Antik (Gizem Bilgen) gibi karakterlerle kesişerek, Türkiye’nin bastırılmış travmalarına açılan bir hafıza yolculuğuna dönüşüyor. Film, ensemble bir kadroyla ilerliyor; Defne hikâyenin merkezi olsa da, diğer karakterler anlatıya eşit katkı sağlıyor. Bu yapı, filmin politik ve duygusal derinliğini artırıyor ve seyirciyi Anadolu’nun acılı belleğine çekiyor (en azından bunu deniyor).
Filmin görsel estetiği, antik kent ve Anadolu coğrafyasını hikâyenin bir parçası haline getirmeyi hedeflemiş. İlk sahneler, soluk ve melankolik tonlarla başlarken, Defne’nin yolculuğu ilerledikçe daha sıcak ve pastel renklere geçiş yapıyor. Kamera hareketleri, filmin orijinal üslubunu yansıtmada başarılı; uzun plan sekansları ve sabit kadrajlar, hikâyenin ağır temposuna uygun bir atmosfer yaratıyor, ancak bazı sahnelerde gereksiz yere uzun tutulan boş doğa çekimleri (ağaç dalları, hışırdayan yapraklar) seyirciyi hikâyeden koparabiliyor. Bu uzun sekanslar, yönetmenin festival estetiğine olan bağlılığını hissettirse de, seyir deneyimini yer yer zorlaştırıyor ve konsantrasyon kaybına sebep olabiliyor (açıkçası bu sekansları görmekten sıtkım sıyrıldı artık benim).
Oyunculuklar, filmin belkemiği. Ezgi Çelik, Defne rolünde mesafeli bir performans sergiliyor, harika bir oyunculuk performansı beklemeyin; finale doğru karakterin komik ve güçlü yönlerinin açığa çıkması, hikâyenin duygusal yayınıyla uyumlu olmuş. Barış Gönenen’in Hüseyin’i, mizahi ama yürek burkan bir portre çiziyor; politik şiddetin mağdurlarını temsil ederken seyirciyi derinden etkiliyor; ben en çok onunla bağ kurdum. Selen Uçer, Nazife rolünde muazzam; kocasını öldürmek zorunda kalan ve bebeğiyle irtibatı kaybeden bir kadının acısını hem bireysel hem kolektif boyutta yansıtıyor. Gizem Bilgen’in Antik’i ise konuşmadan, sadece mimikleriyle yüzyılların acısını aktarıyor, bu da filmin en zorlayıcı ama etkileyici performanslarından biri. İlk sahnelerdeki bazı diyaloglar, özellikle Defne’nin hayaletlerle ilk karşılaşmalarında, biraz yapay durabiliyor ve “acaba bir tiyatro oyunu mu izliyorum” hissi uyandırıyor. Ancak, hikâye ilerledikçe bu his, filmin yoğun atmosferiyle dağılıyor.
Müzik kullanımı, filmin minimalist ruhuna uygun olarak oldukça sınırlı. Hikâyeyi desteklemekten çok, arka planda duygusal bir atmosfer yaratıyor. Özellikle Nazife’nin hikâyesinde çalan “Benim Sadık Yârim Kara Topraktır” türküsü, Anadolu’nun tarihsel ve mitolojik bağlarını vurguluyor (Şarkının filmdeki versiyonunu dinlemek için: http://instagram.com/reel/DOv-ARwjB1w/). Ancak, müzik hikâyenin ruh halini tamamlamayı başarmış.
Filmin temaları, hafıza, yas, politik travmalar, kadınların tarihsel acıları ve aidiyet arayışı etrafında dönüyor. Defne’nin ağaç arayışı, sadece kişisel bir yas değil, Anadolu’nun kolektif belleğini de yansıtıyor. Cinsellik, Nazife’nin hikâyesinde dolaylı olarak işlense de baskın bir tema değil. Film her yaştan izleyiciye uygun.
“Gündüz Apollon Gece Athena”, görsel anlamda bekleneni tam karşılamasa da, güçlü senaryosu ve Türkiye’nin travmatik geçmişine dair cesur anlatımıyla izlemeye değer bir film. Teknik eksiklikler, özellikle gereksiz uzun doğa çekimleri, seyir deneyimini yer yer zorlaştırsa da, filmin duygusal derinliği ve verdiği mesajlar bu kusurlarını örtüyor. Türk sinemasında politik hafıza ve travma sineması örneklerine ilgi duyanlar için iyi bir deneyim. Herkese iyi seyirler…
Yorumlar
Yorum Gönder