L'art D'aimer
Vizyon Tarihi: 23 Kasım 2011
Süre: 1s 25dk
Yönetmen: Emmanuel Mouret
Oyuncular: Julie Depardieu, François Cluzet, Judith Godrèche, Ariane Ascaride, Gaspard Ulliel, Elodie Navarre, Pascale Arbillot, Laurent Stocker, Frédérique Bel
Tür: Komedi, Dram
Ülke: Fransa
Yorum:
Emmanuel Mouret’nin yönettiği film, Paris’te yaşayan çiftlerin aşk, arzu ve ilişki arayışlarını birkaç kısa bölüm halinde ele alıyor. Isabelle bir yıldır seks yapmamışken arkadaşının kocasını “ödünç alma” teklifini reddediyor. Tek başına yaşayan Achille yeni komşusunun teklifini heyecanla kabul ediyor. Orta yaşlı bir evli kadının her gördüğü adama karşı duyduğu ani arzu evliliğini sarsarken bir başka genç çift kıskançlığın pençesinde boğuşuyor. Hikâye bu birbirine hafifçe değinen bölümlerle ilerlerken modern ilişkilerin absürtlüğünü, arzunun rastlantısallığını ve duygusal karmaşayı merkeze alıyor; yan karakterler ve tesadüfi karşılaşmalar da anlatıyı zenginleştiriyor.
Görsel olarak Paris’in sokakları, daireleri ve parklarıyla sınırlı kalan sade ve doğal bir gerçekçilik üzerine kurulu olan yapımın renk paleti genellikle nötr tonlarda ilerliyor; iç mekanlarda yumuşak oda ışıkları, dış mekanlarda ise doğal gün ışığı hâkim. Işık kullanımı büyük ölçüde mevcut ortam kaynaklarına dayalı; bu da filmin samimi havasını güçlendiriyor. Kamera hareketleri ölçülü; uzun planlar ve orta mesafeli kadrajlar diyalogların ağırlığını korurken kurguda ani kesmelerden kaçınılan bir ritim tercih edilmiş. Bu sakin üslup filmin ironik ve hafif dokunuşlu tonunu destekliyor ancak bazı bölümlerde tempo yavaşlayıp sıkıcılığa meyil ediyor.
Julie Depardieu’nun Isabelle rolündeki performansı filmin en tutarlı unsurlarından biri; bir yıldır cinsel perhizdeki kadının iç çatışmasını ve kararlılığını doğal bir şekilde taşıyor fakat karakterin bazı tepkileri yer yer tekdüze kalıyor. François Cluzet’nin Achille’i ise daha dışa dönük ve komik bir enerji getiriyor ancak rolü kısa olduğu için derinliği sınırlı kalıyor. Judith Godrèche ve Ariane Ascaride gibi isimler kendi bölümlerinde etkili olsa da senaryonun kısa hikâye yapısından dolayı zaman zaman karakter derinliği yüzeysel hissediliyor ve film duygusal katmanlarda yeterince nüans sunamıyor.
Müzik kullanımı filmin hafif ironik ve duygusal havasını tamamlayan klasik ve modern bir seçkiyle ilerliyor. Johannes Brahms’ın “Symphony No. 3 in F major, Op. 90” 3. parçası (Poco allegretto) ve Wolfgang Amadeus Mozart’ın “Piano Sonata No. 16 in C major, K. 545” eseri gibi parçalar öne çıkıyor; bu klasik eserler filmin romantik ve ironik anlarına kültürel bir derinlik katıyor. Belirli bir orijinal soundtrack albümü bulunmamakla birlikte filmde kullanılan klasik parçalar Spotify'da https://open.spotify.com/playlist/1w80qaZ53nNIb2OLeZaQyy bağlantısı üzerinden dinlenebilir. Müzik, Paris’in günlük yaşam ritmini ve insanların arzularındaki değişkenliği tamamlar nitelikte.
Filmin, aşkın rastlantısallığı, arzu ile sadakat arasındaki gerilim, modern ilişkilerin absürtlüğü ve cinselliğin günlük hayattaki yeri etrafında şekilleniyor. Kısa bölümler üzerinden Parisli çiftlerin küçük kararları ve bu kararların büyük duygusal sonuçları ironik bir dille ele alınırken, arzu ve yalnızlık kavramları hafif bir eleştiriyle sorgulatılıyor. Bazı cinsel içerik ve yetişkin temaları yoğun olduğu için film 18 yaş altı izleyiciler için uygun olmayabilir ama bizce 15 yaş sınırı daha uygun.
“L'art d'aimer”, kısa hikâyelerin yarattığı mozaik yapısı ve Paris atmosferi nedeniyle izlenebilecek bir film. Teknik olarak sade ve gözlemci bir üslupta ilerlemesi, filmin ironik ve duygusal yanını belirginleştiriyor ancak bazı seyirciler için kısa bölümlerin birbirinden kopuk hissi sıkıcı olabilir (bizim için sıkıcı oldu). Özellikle modern ilişkiler, arzu ve rastlantılar üzerine düşünmek isteyenler için anlamlı anlar sunsa da genel temposu ve hafifliğiyle yüzeysel bir yapım. İzlemeseniz bir şey kaybetmezsiniz. Herkese iyi seyirler…
Yönetmen: Emmanuel Mouret
Oyuncular: Julie Depardieu, François Cluzet, Judith Godrèche, Ariane Ascaride, Gaspard Ulliel, Elodie Navarre, Pascale Arbillot, Laurent Stocker, Frédérique Bel
Tür: Komedi, Dram
Ülke: Fransa
Yorum:
Emmanuel Mouret’nin yönettiği film, Paris’te yaşayan çiftlerin aşk, arzu ve ilişki arayışlarını birkaç kısa bölüm halinde ele alıyor. Isabelle bir yıldır seks yapmamışken arkadaşının kocasını “ödünç alma” teklifini reddediyor. Tek başına yaşayan Achille yeni komşusunun teklifini heyecanla kabul ediyor. Orta yaşlı bir evli kadının her gördüğü adama karşı duyduğu ani arzu evliliğini sarsarken bir başka genç çift kıskançlığın pençesinde boğuşuyor. Hikâye bu birbirine hafifçe değinen bölümlerle ilerlerken modern ilişkilerin absürtlüğünü, arzunun rastlantısallığını ve duygusal karmaşayı merkeze alıyor; yan karakterler ve tesadüfi karşılaşmalar da anlatıyı zenginleştiriyor.
Görsel olarak Paris’in sokakları, daireleri ve parklarıyla sınırlı kalan sade ve doğal bir gerçekçilik üzerine kurulu olan yapımın renk paleti genellikle nötr tonlarda ilerliyor; iç mekanlarda yumuşak oda ışıkları, dış mekanlarda ise doğal gün ışığı hâkim. Işık kullanımı büyük ölçüde mevcut ortam kaynaklarına dayalı; bu da filmin samimi havasını güçlendiriyor. Kamera hareketleri ölçülü; uzun planlar ve orta mesafeli kadrajlar diyalogların ağırlığını korurken kurguda ani kesmelerden kaçınılan bir ritim tercih edilmiş. Bu sakin üslup filmin ironik ve hafif dokunuşlu tonunu destekliyor ancak bazı bölümlerde tempo yavaşlayıp sıkıcılığa meyil ediyor.
Julie Depardieu’nun Isabelle rolündeki performansı filmin en tutarlı unsurlarından biri; bir yıldır cinsel perhizdeki kadının iç çatışmasını ve kararlılığını doğal bir şekilde taşıyor fakat karakterin bazı tepkileri yer yer tekdüze kalıyor. François Cluzet’nin Achille’i ise daha dışa dönük ve komik bir enerji getiriyor ancak rolü kısa olduğu için derinliği sınırlı kalıyor. Judith Godrèche ve Ariane Ascaride gibi isimler kendi bölümlerinde etkili olsa da senaryonun kısa hikâye yapısından dolayı zaman zaman karakter derinliği yüzeysel hissediliyor ve film duygusal katmanlarda yeterince nüans sunamıyor.
Müzik kullanımı filmin hafif ironik ve duygusal havasını tamamlayan klasik ve modern bir seçkiyle ilerliyor. Johannes Brahms’ın “Symphony No. 3 in F major, Op. 90” 3. parçası (Poco allegretto) ve Wolfgang Amadeus Mozart’ın “Piano Sonata No. 16 in C major, K. 545” eseri gibi parçalar öne çıkıyor; bu klasik eserler filmin romantik ve ironik anlarına kültürel bir derinlik katıyor. Belirli bir orijinal soundtrack albümü bulunmamakla birlikte filmde kullanılan klasik parçalar Spotify'da https://open.spotify.com/playlist/1w80qaZ53nNIb2OLeZaQyy bağlantısı üzerinden dinlenebilir. Müzik, Paris’in günlük yaşam ritmini ve insanların arzularındaki değişkenliği tamamlar nitelikte.
Filmin, aşkın rastlantısallığı, arzu ile sadakat arasındaki gerilim, modern ilişkilerin absürtlüğü ve cinselliğin günlük hayattaki yeri etrafında şekilleniyor. Kısa bölümler üzerinden Parisli çiftlerin küçük kararları ve bu kararların büyük duygusal sonuçları ironik bir dille ele alınırken, arzu ve yalnızlık kavramları hafif bir eleştiriyle sorgulatılıyor. Bazı cinsel içerik ve yetişkin temaları yoğun olduğu için film 18 yaş altı izleyiciler için uygun olmayabilir ama bizce 15 yaş sınırı daha uygun.
“L'art d'aimer”, kısa hikâyelerin yarattığı mozaik yapısı ve Paris atmosferi nedeniyle izlenebilecek bir film. Teknik olarak sade ve gözlemci bir üslupta ilerlemesi, filmin ironik ve duygusal yanını belirginleştiriyor ancak bazı seyirciler için kısa bölümlerin birbirinden kopuk hissi sıkıcı olabilir (bizim için sıkıcı oldu). Özellikle modern ilişkiler, arzu ve rastlantılar üzerine düşünmek isteyenler için anlamlı anlar sunsa da genel temposu ve hafifliğiyle yüzeysel bir yapım. İzlemeseniz bir şey kaybetmezsiniz. Herkese iyi seyirler…
Yorumlar
Yorum Gönder