Bana Bir Soygun Yaz

Vizyon Tarihi: 14 Aralık 2012 (Türkiye)

Süre: 1s 44dk

Yönetmen: Biray Dalkıran

Oyuncular: Hakan Yılmaz, Çetin Altay, Umut Oğuz, Mehmet Özgür, Mehmet Usta, Sera Tokdemir

Tür: Komedi

Ülke: Türkiye

Yorum:

Bir dizi talihsizliğin ve yanlış kararın birbirini tetiklediği bir olay örgüsü üzerine kurulan film, sıradan insanların büyük bir suçun içine sürüklenmesini merkezine alıyor. Hikâye, birbirleriyle gevşek bağlarla ilişkili karakterlerin, plansız ve amatör bir şekilde gelişen bir soygun girişimi etrafında kesişmesiyle ilerliyor. Başlangıçta küçük çaplı görünen bu girişim, kısa sürede kontrolsüz bir karmaşaya dönüşerek filmin mizahi tonunu belirleyen ana ekseni oluşturuyor. Anlatı, bu süreci ciddi bir suç hikâyesi olarak ele almak yerine, absürt durumlar üzerinden ilerleyen bir komediye dönüştürmeyi tercih ediyor ki bir komedi filminin çalıştırması gereken yapı da bu.

Kurgu yapısı, neden-sonuç ilişkisini sıkı bir şekilde örmekten çok, olayların birbirini tetiklediği parçalı bir akışa dayanıyor. Bu tercih, tempoyu canlı tutarken dramatik bütünlük açısından bazı boşluklar yaratıyor. Özellikle ikinci yarıda artan olay yoğunluğu, hikâyeyi daha hareketli hale getiriyor ancak bu hareketlilik, sahneler arası geçişlerin yer yer zayıf kalmasına neden oluyor. Film, ana hedefe odaklanırken anlatının dağınık bir yapı sergilediği hissi oluşabiliyor. Buraya kadar okuduysanız, şu an söylüyorum: Bu filmi izlemenize hiç gerek yok.

Görsel tercihlerin neye göre yapıldığını anlayamadık, herhâlde serbest çağrışım tekniği ile ilerlediler. Mekânlar genellikle banka, ofis ve çeşitli iç alanlarla sınırlı; bu alanlar hikâyenin gelişimine hizmet eden bir arka plan olarak kullanılıyor. Kamera kullanımı çoğunlukla statik; mizahın ritmini bozmayacak şekilde konumlandırılmış. Kurgu, sahneler arasındaki geçişleri hızlandırarak tempoyu ayakta tutmaya çalışıyor ancak başarısız oluyor. Tabii kurgucunun elindeki ham görüntünün ne olduğuna da bakmak lâzım, olmayan sahneyi filme ekleyecek hali yok.

Oyunculuk performanslarını değerlendirecek olursak, Hakan Yılmaz ve Çetin Altay, karakterlerin absürt durumlara verdiği tepkiler üzerinden komediyi taşırken, Umut Oğuz daha enerjik ve fiziksel bir performansla öne çıkıyor. Mehmet Özgür ise diğerlerine kıyasla daha kontrollü bir oyunculuk sergileyerek denge unsuru oluşturuyor gibi ama tam öyle de olmuyor. Mehmet Usta ve Sera Tokdemir gibi isimler, hikâyeye katkı sağlayan ancak derinleşmeyen karakterler olarak kalıyor. Genel olarak performanslar enerjik olsa da, karakterlerin tek boyutlu yazımı oyunculukların etkisini sınırlıyor. Senaryo da kötüydü demek ki.

Müzik kullanımı, filmin komedi ritmini destekleyen hafif ve hareketli parçalardan oluşuyor. Yer yer yerli pop ve enstrümantal müzikler sahnelere eşlik ediyor ancak belirgin bir soundtrack kimliği oluşturduğu söylenemez. Film müziklerine YouTube üzerinden sahneler aracılığıyla ulaşmak mümkün; resmi ve öne çıkan bir albüm yapısı ise bulunmuyor. Bu durum, müziğin anlatı üzerindeki etkisini sınırlı bir düzeyde tutuyor. Ama biz filmin sonunda listelenen bütün parçaları yazalım yine de: Sezen Aksu'dan "El Gibi", Grup Vitamin'den "Tarraklar Köyü", Tolga Sünter'den "A-Rap" ve anonim parça "Entarisi Ala Benziyor."

Film, tematik olarak suçun amatör ellerde nasıl hızla kontrolden çıkabileceğini ve sıradan bireylerin büyük planlar karşısındaki yetersizliğini ele alıyor. Ancak bu temalar derinlemesine işlenmekten ziyade, mizah üretme amacıyla yüzeysel bir düzlemde kalıyor. Karakter motivasyonları hızlı kuruluyor ve çoğu zaman gelişim göstermeden sabit kalıyor. Argo dil ve kaba mizah unsurları nedeniyle film 15 yaş ve üzeri izleyiciler için daha uygun.

“Bana Bir Soygun Yaz”, enerjik oyunculukları ve hızlı akan yapısıyla eğlenceli anlar sunmayı başaran, ancak anlatı bütünlüğü ve karakter derinliği açısından sınırlı kalan bir yapım. Mizah anlayışı doğrudan ve yer yer tekrar eden bir çizgide ilerliyor; bu da filmin etkisini dalgalı hale getiriyor. İzlediğim süreyi tamamen boşa harcanmış olarak görüyorum. Herkese iyi seyirler…