The 41-Year-Old Virgin Who Knocked Up Sarah Marshall and Felt Superbad About It

Vizyon Tarihi: 8 Haziran 2010

Süre: 1s 22dk

Yönetmen: Craig Moss

Oyuncular: Bryan Callen, Noureen DeWulf, Mircea Monroe, Stephen Kramer Glickman, Austin Michael Scott, Steven Sims, J. Chris Newberg, Jessica Lee

Tür: Komedi

Ülke: ABD  

Yorum:

Craig Moss’un yönettiği “The 41-Year-Old Virgin Who Knocked Up Sarah Marshall and Felt Superbad About It”, Judd Apatow filmlerini parodileştiren bir komedi denemesi. Film, 41 yaşındaki bakire Andy’nin (Bryan Callen) bakireliğini kaybetme çabasını merkeze alıyor; genç ev arkadaşları Seth (Stephen Kramer Glickman), Sanjay (Austin Michael Scott), Jonah (Steven Sims) ve Michael (J. Chris Newberg) ile birlikte, McAnalovin’ lakaplı inek öğrenci arkadaşlarının sahte kimliğiyle parti peşinde koşuyorlar. Andy, Sarah Marshall’ı (Mircea Monroe) baştan çıkarma hayalleri kurarken, Kim (Noureen DeWulf) gibi kadınlarla talihsiz maceralara atılıyor. Kurgusu gereği başrol Andy olsa da, ev arkadaşları ve yan karakterler (Blaqguy gibi absürt figürler) anlatıya eşit katkı sağlıyor. Bu yapı, filmin kaotik ve dağınık enerjisini artırıyor, ancak seyirciyi tek bir karaktere bağlanmaktan alıkoyuyor.

Filmin görsel estetiği, ucuz bir parodi havasını yansıtmaya çalışıyor (bunu kasten yaptıklarını düşündürtmesi bile sinema adına olumlu bence). İlk sahneler, ev partileri ve sokaklarda neon tonlarla başlarken, cinsel macera sahnelerinde daha karanlık, kırmızımsı renklere geçiş yapıyor. Ancak, ışık kullanımı filmin en zayıf yönlerinden biri. Doğal ışığın yetersiz filtrelenmesi ve yapay aydınlatmaların özensizliği, özellikle iç mekân parti sahnelerinde yapay bir his yaratıyor. Kamera hareketleri filmin orijinal üslubunu taşıyor: Parti sahnelerinde kamera sürekli kalabalığın içinde dönüyor, karakterlerin etrafında daireler çizerek absürt kaosu artırmaya çalışıyor. Bu hareketlilik eğlenceli bir tempo veriyor. Evet övgü dolu bir giriş yaptım, bu noktaya kadar sanki iyi bir filmmiş gibi yazdım ama maalesef berbat bir filmle karşı karşıyayız. Filmi bir kaç kez kapatıp sırf bu yazıyı yazabilmek için tekrar oynattım. 

Oyunculuklar, filmin enerjisini taşıyan ama sınırlı kalan bir unsur; kötü yani. Bryan Callen, Andy rolünde abartılı ve panik dolu bir performans sergiliyor; bakirelik krizlerindeki komik çırpınışları belki Amerikalı seyirciyi yer yer güldürmüştür, bende mimik oynamadı. Noureen DeWulf’un Kim’i seksi ama sığ bir kontrast sunarken, Mircea Monroe’nun Sarah’sı parodi unsurlarını taşıyor. Yan rollerdeki Stephen Kramer Glickman ve Austin Michael Scott’ın ergen tiplemeleri, McLovin’ göndermeleriyle absürt mizah yapmaya çalışırken can çekişiyor. İlk sahnelerden itibaren berbat bir film izlediğinizi anlıyorsunuz. Ancak, hikâye ilerledikçe bu his, "abi niye kendime bu eziyeti yapıyorum ben" hissine bırakıyor yerini.

Müzik kullanımı üçüncü sınıf bir komedi filminden bekleneceği şekilde. Özellikle aklınızda kalacak bir parça yok. 

Bakirelik, ergenlik krizleri, talihsiz aşklar ve absürt cinsel maceralar etrafında dönen kötü yorumlanmış bu filme harcayacağınız zamanı divanda uzanıp tavanı seyrederek de değerlendirebilirsiniz. İnanın daha faydalı olacak sizin için. Andy’nin bakireliğini kaybetme çabası, sadece komik bir fiyasko değil, orta yaş yalnızlığına hafifçe dokunacak gibi oluyor ama işte bunu göstermeyi başaramamışlar. Cinsellik, filmin merkezinde; sansürsüz espriler ve sahnelerle dolu olduğu için 18 yaş altı izleyiciler için uygun değil, hatta rahatsız edici boyutta.

“The 41-Year-Old Virgin Who Knocked Up Sarah Marshall and Felt Superbad About It” filmini izlemeyin arkadaşlar. O yüzden bu sefer "Herkese iyi seyirler…" değil.