41 Kere Maşallah

Vizyon Tarihi: 17 Haziran 2022

Süre: 1s 41dk

Yönetmen: Ahmet Kapucu

Oyuncular: İnan Ulaş Torun, Ekin Türkmen, Asuman Dabak, Kemal Uçar, Eslem Akar, Tuncay Beyazıt, Mehmet Çelik, Bülent Mert, Hazan Damla Canbaz, İlkin Tüfekçi, Aslı Bankoğlu, İlayda Ayan

Tür: Komedi

Ülke: Türkiye  

Yorum:

Ahmet Kapucu’nun yönettiği “41 Kere Maşallah”, absürt bir aşk komedisi. Film, hayatının aşkı Pelin’e (Ekin Türkmen) kavuşmak için kendisine yapılan büyüden kurtulmaya çalışan Naci’nin (İnan Ulaş Torun) çılgın maceralarını anlatıyor. Naci, bir yandan anne-baba baskısıyla boğuşurken, diğer yandan büyücü hocalar, cinler ve talihsiz tesadüflerle dolu bir yolculuğa çıkıyor. Kurgusu gereği başrol Naci olsa da, Pelin’in ailesi (Asuman Dabak ve Kemal Uçar gibi yan karakterler) ve büyücü figürleri (Tuncay Beyazıt) anlatıya eşit katkı sağlıyor. Bu yapı, filmin kaotik enerjisini artırıyor ve seyirciyi Naci’nin talihsizliğine güldürmeyi başarıyor (şimdiden çok vasat bir filmden bahsettiğimizi söyleyeyim de sizi yormayayım).

Filmin görsel estetiği, 2020’ler Türkiye’sinin renkli ve abartılı komedi havasını yansıtmaya çalışıyor. İlk sahneler, aile evi ve sokaklarda sıcak tonlarla başlarken, büyü sahnelerinde yer yer karanlık, mavimsi renklere geçiş yapıyor. Ancak, ışık kullanımı filmin en zayıf yönlerinden biri. Doğal ışığın yetersiz filtrelenmesi ve yapay aydınlatmaların özensizliği, özellikle iç mekân sahnelerinde yapay bir his yaratıyor, yani berbat; sanki üçüncü sınıf bir televizyon dizisi izliyormuşsunuz gibi. Kamera hareketleri filmin dandiklik üslubunu taşıyor: Hızlı pan’ler ve ani zoom’lar hâkim (Arka Sokaklar dizisinden efsunluyuz zaten bunlara); büyü sahnelerinde kamera sürekli dönüyor, karakterlerin etrafında daireler çizerek absürt gerilimi artırmaya çalışıyor. Bu hareketlilik içi boş komedi unsurları ve saçma esprilerle muhteşem bir bütünlük yakalıyor.

Oyunculuklar, filmin enerjisini taşıyan en güçlü unsur ("güçlü" derken yanlış anlaşılmasın; Türk Sineması'nın vasat komedilerindeki standart oyunculuk. Senaryo ne ki oyunculuk güçlü olsun). İnan Ulaş Torun, Naci rolüne tam bir komedi makinesi olsun diye yazılmış ama yazılı olmayan şeyi oynayamazsınız ki. Ekin Türkmen’in Pelin’i ise daha sakin ve sevimli bir kontrast sunuyor; aşk sahnelerindeki doğal hali hikâyeye tat katıyor. Asuman Dabak ve Kemal Uçar’ın anne-baba rolleri, baskıcı aile tiplemesini klişesiz bir şekilde yansıtmayı başarmış; buna hayret ettim doğrusu. Yan rollerdeki Tuncay Beyazıt’ın büyücü performansı ise filmin komik anlarını yaratmak için çabalıyor. Sahnelerdeki bazı diyaloglar, “acaba bir skeç mi izliyorum” hissi uyandırıyor. Ancak, hikâye ilerledikçe bu his yerini absürt mizahın temposuna ve kötü bir film izlediğiniz gerçeğinin tokat gibi suratınıza vurmasına bırakıyor.

Müzik kullanımı, filmin komedi ritmini desteklemek için tasarlanmış. Özellikle bir sahnede çalan “Maşallah” temalı jingle, büyü sahnelerine hoş bir nostalji katıyor (Şarkıyı dinlemek için: https://www.youtube.com/watch?v=TA-BwjKA0z0). Ancak, müzik hikâyeyi derinleştirmekten çok arka planı dolduruyor.

Filmin temaları, aşk, aile baskısı, batıl inançlar ve talihsiz tesadüfler etrafında dönüyor. Naci’nin büyüden kurtulma çabası, sadece komik bir macera değil, modern Türkiye’nin gelenek-modern çatışmasına hafifçe dokunuyor (burada zorla filmden iyi bir şeyler çıkardım). Yeni dönem Türk Sineması'ndaki komedi filmlerindeki olmazsa olmazlardan olan küfür bu filmde de tabii ki var (bunun için Cem Yılmaz'a çok teşekkür ederiz; Yeşilçam filmlerindeki küfürsüzlükle ilgili yaptığı şakalar nedeniyle küfür ve argonun matah bir şey olduğunu zanneden bir filmci kitlesi yetişiyor); bu nedenle film 15 yaş altı izleyiciler için bence uygun değil.

“41 Kere Maşallah”, görsel anlamda iddialı bir yapım değil, İzlemeye değer bir film de değil. Teknik eksikliklere gelemedik bile çünkü teknik diye bir şey yok ki eksikliği olsun. Çöpe atacak 101 dakikanız yoksa izlemeyin yani sevgili sinemaseverler. Yine de standart dileklerimi sunayım: Herkese iyi seyirler…