Fifty Dead Men Walking

Vizyon Tarihi: 10 Eylül 2008

Süre: 1s 57dk

Yönetmen: Kari Skogland

Oyuncular: Ben Kingsley, Jim Sturgess, Kevin Zegers, Natalie Press, Rose McGowan, Tom Collins, William Houston

Tür: Gerilim, Dram

Ülke: İngiltere, Kanada  

Yorum:

Kari Skogland’ın yönettiği “Fifty Dead Men Walking”, 1980’ler Belfast’ında geçen, gerçek bir hikâyeden uyarlanmış nefes nefese bir gerilim-dram. Film, 22 yaşındaki sokak delikanlısı Martin McGartland’ın (Jim Sturgess) önce IRA’ya katılışını, ardından İngiliz istihbaratı MI5 tarafından muhbir olarak kullanılmasını anlatıyor. Martin, “50 ölü adamı kurtardım” diyerek hayatını kurtardığı insan sayısını ifade ediyor. Kurgusu gereği tek bir başrol var (Martin), ama hikâye onun etrafındaki kadroyla (Ben Kingsley’in MI5 ajanı Fergus’u, Rose McGowan’ın IRA üyesi Grace’i) ilerliyor; bu da dönemin kaotik Belfast atmosferini çok iyi yansıtıyor.

Görsel estetik, 1980’ler Kuzey İrlanda’sının kasvetli ruhunu taşıyor. İlk sahneler gri, yağmurlu ve soğuk tonlarla açılırken, gerilim yükseldikçe renk paleti de değişkenlik gösteriyor ama filmin üstün yönleri arasında renk paletini sayamayız. Işık kullanımı yerinde; zaten kasvetli havalar film çekmek için kendiliğinden bir rahatlık sağlıyor bu konuda. Kamera hareketlerini özellikle IRA sorgu sahnesindeki 360° dönen plan-sekanslar noktasında beğendim. 

Oyunculuklar her filmin belkemiği. Bu filmde de Jim Sturgess, Martin rolünde hem sokak delikanlısı karizmasını hem de muhbir olmanın getirdiği paranoyayı güzel taşıyor. Ben Kingsley’in Fergus’u soğukkanlı, manipülatif ve bir o kadar karizmatik; kısa rolünde bile etkileyici bir performans sergiliyor. Rose McGowan’ın Grace’i ise IRA’nın acımasızlığını kadın gözüyle çok çarpıcı yansıtıyor. Zirveyi zorlayan bir oyunculuk var mı derseniz?: Yok. İlk sahnelerdeki bazı diyaloglar biraz didaktik dursa da hikâye ilerledikçe bu his kayboluyor.

Müzik kullanımı çok sınırlı ve nokta atışı. Çoğu sahnede sadece kalp atışları, sirenler ve patlama sesleri var. Ancak birkaç kritik anda kullanılan İrlanda halk müziği temaları (özellikle “The Foggy Dew” varyasyonu) gerilim zirvedeyken devreye giriyor ve etkili (filmin soundtrack'lerini dinlemek için: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mS0JDL6B0BedlUEQdvt7wvhX5FJxUIskg).

İhanet, vicdan azabı, savaş, muhbirlik, aile ve hayatta kalma temaları ekseninde ilerleyen yapımda, şiddet ve işkence sahneleri son derece yoğun olduğu için 16 yaşından küçükler için uygun değil (Almanya'da da bu şekilde gösterime girmiş).

“Fifty Dead Men Walking”, kusursuz falan değil ama hikâyenin gerçekliği ve Belfast’ın kanlı yıllarını bu kadar içten anlatması filmi taşıyor. Türk seyircisi için de tanıdık gelecek bir “gri bölgede kalma” hikâyesi. İzlediğim süreyi zaman kaybı olarak görmüyorum. Siyasi gerilim ve gerçek hikâye sevenler için orta-üst seviye bir film. Herkese iyi seyirler…