39. Dosya

Vizyon Tarihi: 13 Ağustos 2010 (Türkiye)

Süre: 1s 49dk

Yönetmen: Christian Alvart

Oyuncular: Renée Zellweger, Jodelle Ferland, Ian McShane, Bradley Cooper, Callum Keith Rennie, Kerry O’Malley, Adrian Lester

Tür: Korku, Gerilim

Ülke: ABD, Kanada  

Yorum:

Christian Alvart’ın yönettiği “Case 39”, sosyal hizmetler görevlisi Emily Jenkins’in (Renée Zellweger) 39 numaralı dosyasını merkeze alan karanlık bir korku-gerilim. Emily, Lilith (Jodelle Ferland) adlı 10 yaşındaki kızın ailesi tarafından öldürülmek istendiğini fark eder ve mahkeme kararıyla çocuğu evine alır. Ancak kısa süre sonra Lilith’in sıradan bir çocuk olmadığı, çevresindeki herkesi adım adım ölüme sürükleyen doğaüstü bir varlık olduğu ortaya çıkar. Film, bu hikâyeye sıkı sıkıya bağlı kalıyor. Bu odaklanma, gerilimin sürekli yükselmesini sağlıyor.

Görsel estetik soğuk ve klostrofobik bir atmosfer yaratmayı başarmış. İlk 30 dakika pastel tonlarla sıradan bir dram havası verirken Lilith’in gerçek yüzü ortaya çıktıkça renk paleti gri-siyah ağırlıklı olmaya başlıyor ve neredeyse gece çekimi filme hâkim oluyor. Işık kullanımı oldukça sert; iç mekânlarda tek kaynaklı spotlar derin gölgeler yaratıyor, dış mekânlarda ise sürekli yağmur bekleniyormuş gibi. Kamera hareketleri filmin orijinal üslubunu taşıyor, yakın planlar hâkim; özellikle Lilith’in bakış açısına geçtiği anlarda kamera yavaşça yaklaşarak ya da ani şekilde uzaklaşarak seyirciyi rahatsız ediyor. Koridor takip çekimleri ve ayna yansımalarıyla oynayan açılar gerilimi artırıyor.

Filmin en güçlü yanı oyunculuk performansları. 10 yaşındaki Jodelle Ferland, Lilith rolünde ürkütücü derecede başarılı; masum çocuk yüzüyle şeytani bir varlığı aynı anda taşıyabilmesi korku tarihine geçecek cinsten. Renée Zellweger’in Emily’si başta empatik ve kırılgan, ilerledikçe çaresiz ve paranoyak bir kadına dönüşüyor; bu dönüşüm çok inandırıcı ki zaten Renée Zellweger'i anlatmaya gerek yok, izlemek yeterli. Ian McShane’in dedektifi ise kısa rolünde ağırlığını hissettirmeyi başarmış, yardımcı oyuncu olmanın da bu zorluğu var, sürekli az zamanda devleşmeye uğraşıyorsun. İlk sahnelerdeki aile görüşmeleri biraz yapay dursa da Lilith’in maskesi düştükten sonra bu his tamamen kayboluyor. İlk sahneleri yapay durmayan filme Oscar veriyorlar zaten (: 

Müzik kullanımı ölçülü ama etkili. Hans Zimmer’ın öğrencisi John Ottman’ın gerilim teması özellikle Lilith’in gözlerinin parladığı anlarda devreye giriyor ve tüyleri diken diken ediyor (Hans Zimmer'ın kendisinin sektörü domine ettiği yetmedi, bir de öğrencileri çıktı başımıza. Bu yazdığım ironidir). Çoğu sahnede ise sessizlik ve ortam sesleri ön planda tutulmuş.

Temalar: masumiyetin karanlık yüzü, güven, aile kurumu, şeytani çocuk motifi ve bireyin yalnız başına kaldığı sistem eleştirisi. Cinsellik yok; şiddet ve psikolojik korku çok yoğun olduğu için film Türkiye'de 15+ ile vizyona girmişti.

“Case 39”, görsel anlamda çok parlak bir yapım değil ama Jodelle Ferland’ın olağanüstü performansı ve gerilimin hiç düşmemesi filmi taşıyor. Beklenmedik twist’leriyle ve son 30 dakikasındaki tempoyla izleyiciyi koltuğa çiviliyor. Korku-gerilim türünü sevenler için kesinlikle izlemeye değer, hatta kendini tekrar bile izletebilecek bir yapım. İzlediğim süreyi kesinlikle zaman kaybı olarak görmüyorum (bunu her filmin sonunda yazıyorum çünkü zamanımız kıymetli). Herkese iyi seyirler…