Deli Aşk

Vizyon Tarihi: 10 Mart 2017

Süre: 1s 44dk

Yönetmen: Murat Dündar ve Murat Kaman

Senaryo: Emrah Kaman, Murat Kaman

Oyuncular: Emrah Kaman, Pelin Akil, Şafak Pekdemir, Toygan Avanoğlu, Nilperi Şahinkaya, Zafer Algöz, Cem Yılmaz, Hakan Altun

Tür: Komedi, Romantik Komedi

Ülke: Türkiye

 Yorum:

Televizyon izleyicisinin Emrah Kaman'ı tanıdığı karakterlerden taşıdığı mizah anlayışını sinemaya uyarlama girişimi olarak görülebilecek "Deli Aşk" (cümlenin girişine bak beee), romantik komedi çatısını yerel komedi unsurlarıyla (Adana komedisi) birleştirmeye çalışan bir yapım. Senaryosunu Emrah ve Murat Kaman kardeşlerin yazdığı film, görünürde oldukça basit bir aşk hikâyesi anlatıyor. Ancak hikâyenin ilerleyişi boyunca absürt yan karakterler, yanlış anlaşılmalar ve büyüyen olay örgüsü devreye girerek filmi klasik bir romantik komediden çok skeç mantığıyla ilerleyen bir komediye dönüştürüyor (ama skeç hissi de vermiyor izlerken).

Filmin merkezinde Maraş dondurmacısı Ekrem bulunuyor. Hayatını sevdiği kadın Neşe'nin etrafında şekillendiren bu karakter, onun kalbini kazanabilmek için türlü maceraların içine giriyor. İlk bakışta romantik bir hedef üzerine kurulmuş olsa da filmin asıl ilgilendiği şey romantizmden çok karakterlerin başına gelen komik olaylar. Ekrem'in karşısına çıkan engeller, mantıksal bir dramatik yapıdan ziyade mizahi durumlar yaratmak amacıyla kullanılıyor. Bu nedenle film boyunca olayların gerçekçilikten uzaklaşması bilinçli bir tercih gibi duruyor. Senaryo, karakter gelişiminden çok komedi ritmine öncelik veriyor (işte filmin büyük hatası da bu).

Anlatının en olumsuz özelliği, televizyon kökenli mizah anlayışını koruması. Diyaloglar çoğu zaman gündelik konuşma temposunda ilerliyor ve espriler büyük ölçüde karakterlerin davranışlarından doğuyor. Film, yüksek tempolu bir olay örgüsü yerine karakterlerin içinde bulunduğu durumların yarattığı komediye güveniyor. Bu yaklaşım bazı sahnelerde doğal bir mizah üretirken, bazı bölümlerde ise tekrar hissi yaratıyor. Hikâyenin dramatik hedefi ile komedi üretme çabası arasında zaman zaman denge sorunu ortaya çıkıyor.

Murat Dündar ve Murat Kaman'ın yönetimi gösterişli bir sinema dili kurmaya çalışmıyor. Kamera kullanımı, kurgu ve sahne tasarımları büyük ölçüde oyuncuların performanslarını öne çıkarmaya yönelik. Filmin Adana ve İstanbul'da gerçekleştirilen çekimleri, hikâyeye yerel bir atmosfer kazandırıyor. Özellikle mahalle kültürünü ve gündelik hayatın sıradan ayrıntılarını kullanma biçimi, karakterlerin daha tanıdık görünmesini sağlıyor (bizde öyle bir etki bırakmadı, açık konuşalım). Yönetmenler burada görsel ihtişamdan çok sıcak ve samimi bir ton yaratmaya odaklanmış durumda. Ama o samimiyet yakalanamamış, görüntü yönetimi üstün bir şey vermiyor, yönetmen ve senarist performansı da filmi taşımayınca elimizde geriye ne kalabilir? Koca bir vasat film kalmış arkadaşlar.

Oyunculuk performanslarına bakıldığında Emrah Kaman'ın filmin merkezindeki ağırlığı taşıdığı görülüyor. Performansın zaman zaman televizyon skeçlerindeki oyunculuk tonuna yaklaşması, sinema perdesinde izleyince sahnelerin etkisini daha da azaltıyor. Pelin Akil'in canlandırdığı Neşe ise hikâyenin duygusal merkezini oluşturmasına rağmen senaryonun odağı daha çok Ekrem'in maceralarına kaydığı için karakter derinliği sınırlı kalıyor. 

Yan karakterler filmin komedi enerjisinin önemli bölümünü üstleniyor. Toygan Avanoğlu ve Şafak Pekdemir'in performansları özellikle hareketli sahnelerde filmin ritmini yükseltiyor. Nilperi Şahinkaya'nın canlandırdığı Melodi karakteri de hikâyeye farklı bir enerji katıyor. Zafer Algöz kısa sürelerde bile ekran hâkimiyeti kurabilen oyunculardan biri olarak dikkat çekiyor. Cem Yılmaz'ın psikolog Şefik Ercan rolüyle yaptığı konuk oyunculuk ise filmin tanıtım sürecinde öne çıkarılmış olsa da hikâyede oldukça sınırlı bir yer kaplıyor. Buna rağmen ekrana geldiği sahnelerde filmin mizah temposunu yükselttiği söylenebilir. En iyi yan karakter Hakan Altun'du. Filmin içinde komidi zamanlaması da onun sahnelerinde yakalanmıştı bizce.

Filmin mizah anlayışı büyük ölçüde karakter komedisine dayanıyor. Küfür veya sert hiciv yerine yanlış anlamalar, abartılı davranışlar ve absürt durumlar üzerinden ilerleyen bir yapı tercih edilmiş. Bu nedenle yapım, geniş bir seyirci kitlesine ulaşmayı hedefleyen ana akım komediler arasında değerlendirilebilir. Ancak mizahın önemli kısmının yerel referanslara ve karakterlerin konuşma biçimlerine dayanması, esprilerin her seyirci üzerinde aynı etkiyi yaratmasını zorlaştırabiliyor. Normalde bu film 7 yaş ve üzeri izleyiciler için uygun ama siz yine de 10 yaşından küçük çocuklarınızı bu filme maruz bırakmayın.

Müzik kullanımı filmin genel atmosferine uygun şekilde hafif ve eğlenceli bir çizgide ilerliyor. Filmin özgün müzikleri besteci Ali Seval tarafından hazırlanmış. Müzikler çoğu zaman sahnelerin önüne geçmek yerine komedi ritmini destekleyen bir fon işlevi görüyor. Özellikle romantik bölümlerde kullanılan melodiler ile hareketli sahnelerdeki daha tempolu parçalar arasında belirgin bir ayrım bulunuyor. Filmde ayrıca Hakan Altun'un kendisi olarak görünmesi, müziğin hikâyedeki görünürlüğünü artıran ayrıntılardan biri. Film müzikleri için güncel dijital platformları araştırdığımızda yalnızca YouTube'da bir parça karşımıza çıktı: https://www.youtube.com/watch?v=CxtGR4mDw6g

Yapım, büyük fikirler veya derin karakter analizleri peşinde koşmuyor; seyircisini yaklaşık yüz dakika boyunca güldürmeye çalışan bir komedi olarak hareket ediyor. Sonuç olarak "Deli Aşk", kusursuz bir romantik komedi olmaktan ziyade Kaman kardeşlerin mizah anlayışını beyazperdeye taşıyan bir seyirlik olarak değerlendirilebilir. Senaryonun zaman zaman dağılması ve karakterlerin yüzeysel kalması filmin zayıf tarafları arasında yer alıyor. Buna karşılık sıcak atmosferi, yerel mizahı ve oyuncu kadrosunun enerjisi sayesinde hedef kitlesinin keyif alabileceği bir eğlence sunuyor (hedef kitle biz değilişiz demek ki, olabilir). Özellikle Emrah Kaman'ın mizahını seven seyirciler için film, tanıdık bir komedi diliyle ilerleyen hafif ve rahat bir izleme deneyimi vaat ediyor. Herkese iyi seyirler.